jintropin hgh

Philips knijpkatten

De dagen daarna zijn we gewoon weer gaan werken alsof er niets is gebeurd. Een aantal meisjes en vrouwen is nog te ziek om weer te beginnen. We doen vooral of we erg hard werken. Als iemand ‘witte muizen’ roept, dan is het een drukte van belang. Witte muizen, daar bedoelen we de ‘hogen’ mee. We horen dat de kampcommandant is weggehaald en wordt vervangen door een nieuwe, een zekere Hüttig. De oude commandant wordt gestraft voor zijn verantwoordelijkheid in het bunkerdrama, zoals de actie wordt genoemd. De laatste weken gebeurt het vaker dat er niet genoeg montagemateriaal wordt aangevoerd. Shera en ik worden daarom ook op de knijpkatten gezet. Knijpkatten zijn zaklampen zonder batterij, maar met een hendel. Als je het hendel knijpt, gaat er een dynamo draaien waardoor een lampje gaat branden. Ik zit met Shera in de eindcontrole en we moeten luisteren of er geen tik inzit. Als dat wel zo is, wordt de zaklamp afgekeurd en door een andere groep opnieuw in elkaar gezet. Ondanks het feit dat Shera veranderd is, kan ze af en toe wel weer lachen.
 horst-75-01
Bij dit werk is er meer mogelijkheid om met elkaar te babbelen. We doen spelletjes, zoals:
‘Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet, en de kleur is…’ of we moeten elkaar om beurten vertellen wat we gaan doen als we weer vrij zijn. Een van de vrouwen kan heel smakelijk vertellen in plat Amsterdams over haar familie. Ook al vertelt ze de verhalen wel tien keer: we blijven lachen. Vaak lach ik, omdat ik anders zou huilen. Huilen om het gemis van papa, mama, Roosje en Horst. Eigenlijk was Horst best wel leuk, bedenk ik me nu. Ik was veel te snel boos op hem. Hoe zou het toch met ze zijn en waar zijn ze nu? Een tijd terug werd er een man bij de Philipsgroep geplaatst die een tijd in Westerbork had gezeten. Natuurlijk werd hem het hemd van het lijf gevraagd over de ‘Vughtenaren’, maar hij wist er ongeveer niets over te vertellen. Ook via de brieven van de familie Van Pelt uit Tilburg hoor ik niets.
eXTReMe Tracker